Home > Uncategorized > Hondjes met capejes

Hondjes met capejes

2015/01/img_0643.jpgDe storm heeft Mirosjabin niet weerhouden de bus te pakken naar Amsterdam. Woon-werkverkeer op onze vrije dag. Voor Misja staat een bezoek aan De Zaak op het programma. Ik start mijn literaire ronde bij Steven Sterk aan de Nieuwezijds. Er ligt een flinke voorraad restanten van utgeverijen, ramsj dus. Biografieen, bibliografien, de geschiedenis van het tafelkleed, een vuistdik boek over het jaar 1312, het ontstaan van de stadstaat, verborgen koninkrijken en verdronken clochards. Allemaal net niet interessant genoeg om mee te nemen dus. In ieder geval niet voor mij. Ik sta met een onsympathiek drukwerk, gefinanucierd door het Davidsfonds van de Letteren, over een mislukte kruistocht in mijn hand als een kleine, getinte man met een te lange regenjas, een randje haar en een ringbaardje iets onduidelijks begint te brabbelen tegen de jongste van de twee verkoopsters. Ik kijk in zijn richting. Hij doet zijn best om zichzelf verstaanbaar te maken. Een mengeling van Duits en Engels. Een lopend cryptogram. De verkoopster, die eruit ziet als iemand die het erg interessant vindt om met iemand uit een ander continent te praten, verstaat de als een clochard geklede woordstuntelaar wel. Aan de hand van de zinnen die de verkoopster herhaalt versta ik wat de man zegt. “So, you are looking for the university press?” “So you think it is located at Nieuwezijds number 300?””But there is no University Press located at Nieuwezijds 300?” “We’ll have a look at the phonebook.” Ze, een dertiger met overgewicht die haar omvangrijke lijf verhult in een te ruim zittend t-shirt en een jeans die enkele maten te groot is, loopt met de lastpak naar de Spuistraatkant van de zaak. Haar collega, een kortgeknipte grijsaard met een bril op haar strenge gezicht, loopt irritant met een stapel boeken achter me door het smalle paadje tussen de wandkast en een uitstaltafel naar de deur die leidt naar de trap naar de eerste verdieping. “No, University Press? UoM you said? No, is not here. There is one in Manchester” “Connection with Amsterdam?””Yes, maybe, but internet says no.” De kraalogige Afrikaan, die in de verte wel iets wegheeft van een vogel, druipt af.

Ik zie veel, maar besluit mijn portemonnee niet tevoorschijn te halen voor een aankoop waar ik toch niets mee doe. Natuurlijk. Richard III in een vertaling van Gerrit Komrij is leuk, maar niet noodzakelijk. Bovendien heb ik geen zin in de onvermijdelijke vraag of ik de Ramsjkrant al in mijn bezit heb, zonee, of ik hem dan thuis opgestuurd wil krijgen. Ik loop het trappetje af en waggel voor een fotografernde Aziaat het Spui over richting de universiteitsaula. Als ik de tram laat passeren draait een automobilist naast mijn zijn raampje naar beneden en vraagt me, verbazend genoeg in keurig Nederlands, of ik hem kan vertellen waar de dichtstbijzijnde parkeerplaats is. “Er is hier helemaal niets, en wat er is, is peperduur.” Ik antwoord hem dat ik het ook niet weet aangezien ik geen automobilist ben. “Maar gratis parkeren kun je hier in de stad wel vergeten.” zeg ik hem voordat ik oversteek. De baardman draait schouderophalend zijn raam weer omhoog en rijdt richting het Singel. Ik loop de Albert Heijn aan het Koningsplein in en haal een flesje coca cola light om mijn nadorst te lessen (en een doosje met jong belegen kaasblokjes omdat het er zo lekker uitziet) . Het is inmiddels 15:30. Ik steek de kaas in mijn volle rugzak. De rits wil niet volledig sluiten. Met mijn gedeeltelijk gesloten tas loop ik Scheltema in. Ik heb een trouwe lezer beloofd het egodocument van Esther Meijer, dochter van Ischa, voor hem aan te schaffen. Ik stap de lift in naar de vijfde verdieping. Ik struin langs gelezen boeken van verplichte schrijvers. Een trappetje lager loop ik op de verdieping waar enkele weken terug bewuste boekje lag. De uitlegtafel bevat dezelfde ramsj als de tafels bij Steven Sterk. Alles, behalve Esther Meijer. Ik loop alle tafels langs, maar het boekje ligt er niet. Een verkoper is in geen velden of wegen te verkennen. Moe loop ik richting lift. Deze verschijnt na een minuut. Op de eerste stopt het oude geval. Deze keer staat er geen rastaman klaar, maar een invalide meisje van een jaar of achttien. Ze strompelt met haar stok naar binnen terwijl ik de lift uit loop. Dan maar een trap naar beneden. Het meisje arriveert gelijktijdig met mij op de begane grond. Ik loop de zaak uit, met de wind mee naar de tramhalte. Klaar hier. Even later verschijnt de 5. Bij de Dam stap ik weer uit.

Ik loop de weg over,langs de auto’s, de Albert Heijn en het Magna Plaza naar de Torensteeg. Als ik van Zuylen binnenstap wordt mijn favoriete tafel net leeggeruimd. Verderop zie ik een slank blond meisje met onvaste hand een glas witte wijn inschenken. Als ze omkijkt groet ik haar. Ze loopt naar mijn tafel en ik bestel een glas Trappistenbier terwijl ik mijn laptop en koptelefoon uit mijn tas haal. “U gaat weer aan het werk?” zegt ze terwijl ze mijn tafel nog even afneemt. “Ach, we zien wel waar het schip strandt”, reageer ik gemaakt achteloos. Ik kijk haar na en zet me aan het schrijven. Ik leg het boekje van Rik Zaal over toerisme waar ik u al eerder over verteld heb naast me neer. Op de kaft prijkt een blozend duo, twee meisjes, in Volendammer kleding, een enorme foto van de haven op de achtergrond. Tegenover me zit een meisje, type Hannah Bervoets (altijd nieuwsgierig naar het perverse, maar verzekerd van de geborgenheid van een keurig gezin) , aan de thee. Haar vader (mag ik hopen) zit met zijn kale kruin naar mij gekeerd en heeft zijn glas rode huiswijn in de aanslag. Naast deze twee zit een man, een vijftiger met lang, dun, grijs haar, een heldere blik, een tatoeage op de plek waar hij vroeger een armketting droeg, met zijn blonde vrouw, enkele jaren jonger dan haar tafelpartner, maar niet minder doorleefd. Ik besluit me op mijn werk te richten. De telefoon gaat. Misja. “Ja, met mij? Ik ben nu op het Spui en ik ben doodmoe. Zullen we naar huis gaan? Zo afspreken op het CS?” Ik baal. “Ik zit net lieverd. Ben net begonnen. Kom anders gezellig hier!” Misja is stil.”Misja?” “Ja, ja, we kunnen ook over een uur op het station afspreken?” de vraag is een bevel. Misja heeft waarschijnlijk al weer een andere tijdsbesteding in het hoofd. De verlokkingen van de stad. Blij hang ik op. Ik mag een uurtje blijven.

2015/01/img_0642.jpg

Even voor 18.00 uur loop ik naar de tram. Traditiegetrouw zie ik de drie trams die mij naar het station kunnen vervoeren, nog voordat ik de halte bereik, kort achter elkaar vertrekken. Ik wacht een minuut of vijf totdat het volgende drietal verschijnt.

Bijna negen uur. Ik heb mijn sokken uit en leg aan de keukentafel de laatste hand aan mijn blog, terwijl Misja een paar meter verder achter de tv zit met haar ipad op schoot. Ze heeft meer oog voor de ipad dan voor de tv. Wes Montgomery speelt door mijn oortelefoon zijn West Coast Blues . Ik pluk aan mijn lange teennagels en breek ze stukje bij beetje af totdat ze van een lengte zij dat ze geen gaten meer in mijn sokken veroorzaken. Ik leg de restjes op tafel. Als ik klaar ben loop ik naar de keuken om een yoghurtbakje te pakken. Ik schuif de teennageltjes in het bakje. “Wil je chips lieverd?” zeg ik tegen de in gedachte verzonken Misja. “Is goed schat” zegt het meisje richting keuken en ze richt haar aandacht weer op haar ipad. Ik loop de kamer in en zet het bakje op de rand van de bank. “Dankje.” zegt ze, zonder haar hoofd op te heffen. Ik loop terug naar de keukentafel. “Gatver!!! LUL!” hoor ik uit de woonkamer. Ik wentel me in mijn grap, ga weer aan de keukentafel zitten en schenk mezelf nog een glas Jopenbier in. Ik zet mijn koptelefoon weer op. Oliver Nelson toetert “Stolen Moments”. We zijn weer thuis!

Categories: Uncategorized
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: