Home > Uncategorized > de schuwe redenaar en het vlugge meisje

de schuwe redenaar en het vlugge meisje

2015/01/img_0595.jpgZondagochtend. We kunnen maar slecht op gang komen. Terwijl de wind de vogels uit de tuin blaast, loop ik tegen half twaalf de slaapkamer uit, de trap af, de woonkamer door richting keuken om een kop koffie te zetten. Ons derde kindloze weekend achtereen. Het begint te bevallen. De rode kater loopt weer met me mee de trap op. Ik loop de slaapkamer weer in. Misja ligt nog in een diepe slaap. Hoeft ze niet te plassen? Ik schud haar wakker. “Even bijkomen hoor” mompelt ze, terwijl ik de koffie op haar nachtkastje neerzet. Ik schuif het rolgordijn open en zie enkele meeuwen stilstaan in de lucht. Ik duik het bed weer in en begin aan mijn koffie. De kater ligt gemoedelijk op mijn schoot. Ik pak het Grote Interviewboek van Van der Linden weer. Vandaag staan er twee interviews uit 1987 op het programma. Irene Vorrink en Robert Long. Als ze niet in dit boek zouden staan zou ik ze hoogstwaarschijnlijk nooit gelezen hebben. Ik had en heb bovendien niks met Robert Long. Maar Frenk van der Linden maakt er een mooi verhaal van. Eigenlijk draait alles om het verhaal.

De kater steekt zijn poot uit en legt deze op de onderste helft van de pagina die ik aan het lezen ben. Een roep om aandacht. Ik schuif het pootje weer behoedzaam van de pagina af. De kat vindt het best. Aandacht is aandacht. Om de haverklap geeft mijn ipad een piepsignaal af ten teken dat ik een mail heb ontvangen. Plichtmatig bekijk ik de berichtjes. Negen van de tien keer betreft het spam. De laatste keer dat ik kijk is het een reactie van Rootletoot, redacteur, op mijn nieuwste jazzschrijfsel. Hij heeft zijn bokkenpruik weer eens op en strooit in het wildeweg met rood in mijn artikel. De gebruikelijke ergernis over het ontbreken van zekere computertaal (de haakjes, accolades etc), en mijn berispelijke Engels. Ik besluit dat dit het laatste artikel is dat ik plaats op deze pretentieuze site. Mijn ergernis over de perfectionistische redacteur weegt niet op tegen het plezier van mijn achttienduizend lezers.

Halverwege de middag besluiten we de wind te trotseren. We rijden naar de bibliotheek, die ook op zondag geopend is en tevens een uitstekende koffiezaak herbergt. Ik tracteer Misja op een Cappuccino met cheesecake. We bekijken de studenten, zwervers en uitgebluste echtparen op leeftijd die hier hun zondagmiddag doorbrengen. Misja neemt wat tijdschriften door terwijl ik inspiratieloos achter mijn ipad Facebook aan het bestuderen ben. Na een half uur zeg ik:”kom we gaan” en we gaan.

We fietsen de Botermarkt over met de wind in de rug en bij de V&D plaats ik mijn fiets voor de deur. Misja heeft een andere bestemming op het oog en fietst verder. Ik zie haar rode jas nog even voordat ze rechtsaf de Grote Houtstraat in slaat. Ik loop de V & D door naar een van de aan beide kanten van de monumentale trap gesitueerde liften. De deur staat geopend en ik wandel naar binnen. Een stel met een baby in kinderwagen en twee blonde jongens van rond de tien en een bejaard echtpaar gaat mee. Ik trek aan de plank naast me, die als houvast moet dienen en bemerk dat deze los zit. “Nu moet je de boel niet meteen gaan slopen he?” zegt de oude man, die met zijn brede donkere montuur en door stijle, lange asgrijze haren rondom zijn kale schedel wel iets wegheeft van Sjef van Oekel. “Er ontbreekt een schroef” verontschuldig ik me. De man reageert niet meer en het blijft verder stil. We gaan in een ruk door naar het eindstation op de zesde verdieping. Ik stap als eerste de lift uit, blijf vijf seconden quasi geïnteresseerd bij de afgeprijsde paperbacks staan (literaire thrillerrommel) en loop, alsof ik alle tijd van de wereld heb, langs de smakelijk gepresenteerde pizza’s, biefstukken van de haas, smoothies en met kruidenboter gesmeerde halve baguettes. Bij de koeling met frisdrank, yoghurtdrank en bier blijf ik staan en haal er achteloos een beugelfles Grolsch uit. Ik loop langs de koffiebar en ga in de korte rij voor de kassa staan. De medewerker, een jongeman met pikzwarte baard en schort, maakt aan de lopende band grapjes. Als ik wil afrekenen vraagt hij mijn ID. Ik lach en hij lacht ook. “Grapje!” zegt hij. “Ouwe lul” denkt hij. “Lulletje”, denk ik terug. “Nou, geniet, maar drink met mate!” zegt hij terwijl ik mijn pinpas uit de paslezer haal. “Een gewaarschuwd mens telt voor twee” zeg ik, “dus ik haal er zo nog een”. Stilte. Ik loop de trap op en zie dat mijn favoriete plek in de hoek, met uitzicht op de Gedempte Oude Gracht/ het Verwulft en de daken en dakopbouwen van de panden aan de Botermarkt, vrij is. Ik pak mijn ipad uit mijn tas, maak verbinding, zet mijn koptelefoon op en luister via Spotify naar een concert van de Allman Brothers Band uit 1971, een jaar voor mijn geboorte.2015/01/img_0640.jpg

Tegenover me zitten een man en een vrouw van een jaar of veertig, een kalende, buikige, en een door jarenlange onvrede getekend, hangend, karakterloos gezicht en zijn vrouwelijke evenknie, haar slordig in de staart, zwarte gympen met glitters. Ze heeft een enorme derriere. Allebei dragen ze hun jas nog. Je kunt aan haar blik zien dat ze hem maar een sukkel vindt. Het is geen gesprek dat ze voeren, het is een verhoor. Ze vuurt korte zinnen op hem af die hij schouderophalend beantwoordt. Hij ontwijkt haar blik zo doeltreffend mogelijk. Als hij even naar beneden loopt om een glas jus te halen schiet haar hand naar haar smartphone. Ze gaat driftig tikken. Even kijkt ze op in mijn richting. Ja, ik kijk. Ze gaat verbeten verder met haar bericht.

Een kwartier later is het stel weg. Ik haal een verdieping lager nog een flesje blond bier en loop de trap op, terug naar mijn plek. Het is rustig en stil. Een groot contrast met de week voor de kerst, de week van Serious Request, toen mensen in hun onverzadigbare honger en dorst hun medebezoekers omver liepen op jacht naar een zojuist vrijgekomen tafel. Plotseling staat Misja aan de tafel. “Ik ben er klaar mee, ik ben moe.” zegt ze. “Nog even lieverd, ga nog maar bij de damesmode kijken, we zien elkaar wel op de begane grond bij de parfumafdeling.” Misja loopt snel weer weg. Ik drink mijn glas leeg. Ik pak mijn schrijfgerij in, trek mijn jas aan en kijk rond. Er zijn nog hooguit tien bezoekers aanwezig op deze enorme verdieping. Ik neem mijn glas en lege flesje mee. Als ik op de lift sta te wachten verschijnt er een Spaanstalige familie, vader en moeder en hun twee jongvolwassen zoons, een met een rossige en de andere met een pikzwarte baard. De geblondeerde moeder weet het het best. Ze lult het e.e.a. in het Spaans en vervolgens drukt ze op het knopje waarnaast “Parterre” staat vermeld. Halverwege zegt de zwarte baard plots tegen zijn broer “This is really the first time I am in a Dutch lift! (nee…hij zegt geen “elevator”).” De rossige reageert niet. “It is special….like a rollercoaster!” Ik weet dat de jongen probeert mijn aandacht te trekken, aangezien er naast zijn Spaanstalige ouders en broer niemand aanwezig is. Ik lach plichtsgetrouw en afwezig. Op de begane grond laat ik de aandachttrekker achter me en loop naar de parfumafdeling. Geen Misja. Ik bel. Misja is blijven steken op de eerste verdieping. “Kom je naar beneden?” vraag ik dwingend. Een minuut later zie ik mijn lachende rode jas op de roltrap.

We pakken de fiets en rijden de Gedempte Oude Gracht af. Ik heb de muziek van de Allman Brothers in mijn hoofd. Mies en ik waaien het centrum uit, de nieuwe stad in. Ook al zijn we pas halverwege de zondag, is wat mij betreft het verhaal wel voorbij. Ik denk aan het Shakespearecitaat van Irene Vorrink: “We are such stuff as dreams are made of; and our little life is rounded with a sleep.”….We rijden de verfrollerbrug over. “Waar denk je aan?” zegt Misja terwijl we de helling afrijden. “Aan het avondeten”, antwoord ik. Het leven is al ingewikkeld genoeg.

Categories: Uncategorized
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: