Home > Uncategorized > Het aanhoudende verdriet van de gepantserde walrus

Het aanhoudende verdriet van de gepantserde walrus

IMG_0276Het is een dag als geen andere. 7 februari 2015. Een dag na de elfde verjaardag van mijn jongste dochter. De wegen zijn zo glad als een bobsleebaan, de koude wind blaast ieder weldenkend mens terug de warme huiskamer in. Goddank is het weekend. Waarom besluit ik dan toch om even voor 6:40 op te staan om Misja te begeleiden naar haar werkadres 27 kilometer verderop?

Grand Café Brinkmann/ Teisterbant. Ik baan me een weg door alle rumoer naar de entresol. Ik neem plaats aan mijn vaste tafel en bestel het vaste gerecht. Twee bejaarde heren met bril met een montuur van tijgerprint nemen plaats aan de tafel naast me en bestuderen de kaart. Na lang gedraal bestellen ze. Een welgevormd meisje van een jaar of twintig loopt langs. De heren, vooral de redenaar met zijn schalkse gelaat (u kent het wel: een gezicht in de anekdotestand, zo van: “maar nu komt het”), kijken het wicht langdurig na totdat de kelner ze op een kopstoot trakteert. Aan de tafel naast me zit een jolig viertal. Vier mannen in gebleekte spijkerbroeken en verwassen houthakkershemden, de jongste is 44, de oudste 54. De oudste ziet er naar alle waarschijnlijkheid het jongst uit. De mannen fotograferen elkaar met gedateerde mobiele telefoons. De oudste zet de rechthoekige kaarshouder met waccinelichtje aan zijn mond, alsof hij uit een glas bier drinkt. De jongste pakt een tweetal glazen bier en houdt ze gelijktijdig aan zijn lippen. De man met zijn vetkuif en een gezicht waarin het gebrek aan begrip in staat gegrift maakt zichzelf onmogelijk door tijdens het jas-aan-trekken met zijn linkermouw het borrelglaasje van een van de oude heren van de tafel te stoten. Nu pas zie ik dat de heer van het verloren glaasje een duur rood lamswollen vest draagt. Zijn dunne grijze haar trilt mee op het onregelmatige ritme van zijn in verongelijktheid geslaakte ademstoten. Hij kijkt als een kleuter die net het bovenste, meest smakelijke, bolletje van zijn ijsje heeft laten vallen. De vetkuif verontschuldigt zich veelvuldig. Zodra hij het gezicht van de oude ziet laat hij zijn lamme hand vallen op de trillende schouder van zijn slachtoffer. “Sorry man.” De kelner komt langs met een vol dienblad. “Ik heb net zijn glazie laten vallen, doe hem nog maar zo 1…een…””een Korenwijn jongeman.” zegt de lamsbaard, “een Korenwijn voor meneer”, roept de weldoener, alsof hij de hele zaak een rondje cadeau doet. De kelner raapt de glasresten en de oude gaat weer zitten. Het gezelschap van vier schuifelt langzaam richting trap. “Jullie moeten nog wel afrekenen!” roept de kelner hen na. “Komt goed jongen. We hebben geld op zak!” zegt de vetkuif, terwijl de overige drie hem slaafs en woordeloos, wellicht enigszins beschonken, de trap af volgen.

Mijn inspiratie heeft zich bij het vertrekkende gezelschap gevoegd. Ik kijk op mijn klokje. Misja. Ze zal inmiddels vijf minuten op mij wachten bij de Hema, hier vijf minuten vandaan. Ik stuur haar en sms-je met de boodschap dat ik 10 minuten later ben. Frenetiek ploeg ik door mijn met papier en verpakkingsmateriaal gevulde rugzak op zoek naar mijn portemonnee. Ik stoot de menukaart van de tafel. Enkele bierviltjes belanden op de grond en de krant kreukelt onder mijn wild heen-en-weer-bewogen- rugzak. Ergens onderaan het diepe middenvak ontdek ik mijn beurs, evenals het pakje sigaretten dat Misja gisteravond gestolen waande….we bevonden ons in een cafe in de Jordaan en werden verrast door een vuurspuwer die na (buiten) zijn kunsten vertoond te hebben (binnen) om geld ging bedelen bij de vaste tafels, naast een driftig gesticulerende stamgast en een toiletjuffrouw die erg omzichtig om ons heen begon te drentelen toen haar dienst erop zat…en ik trek de kelner aan zijn mouw. “U wenst?” “de rekening wat mij betreft”. Ik trek mijn jas aan, een zwart met eendendons gevuld nylonjack met een fluorescerend gele ritssluiting, zonder een glas te raken. Ik raap de menukaart op en wankel even als ik gelijktijdig de viltjes probeer te rapen. Ik voel me even ongemakkelijk als Mugabe zich afgelopen week gevoeld moet hebben. De jonge kelner kijkt me meewarig aan. Ik hoor hem nog net geen “Laat maar, ik raap het zo wel voor je op.” zeggen. Ik laat de viltjes liggen en loop peinzend richting trap. Ik groet de mij tegemoettredende, kelner, mijn gastheer, de Kenner. Hij is zich van geen kwaad bewust. Terwijl ik de trap afwandel glijdt de rechter leuning stevig door mijn gekromde rechterhand. Een tweede (bijna-) val kan ik me niet veroorloven. Een fris meisje rekent met me af. Ik groet haar zo oprecht mogelijk en ik loop opgelucht de klapdeuren uit. Ik maak in de hal plaats voor een echtpaar op leeftijd en ik groet hen terwijl ze me met een gemaakte lach en een spottende blik teruggroeten. “Je hebt betere tijden gekend jongen” mompel ik in mezelf terwijl ik de voormalige Brinkmannpassage passeer en de Barteljorisstraat inschiet.IMG_0660

Op de hoek van de HEMA blijf ik in de kou wachten totdat het mevrouw behaagt om naar buiten te treden. Ik denk terug aan donderdagavond. Een avond die ik noodgedwongen in Amsterdam moest doorbrengen. Geen straf. Ik drentelde door de stad, zoals ik dat in mijn studententijd zo veelvuldig heb gedaan. En net als toen hield ik me vooral op bij de boekenwinkels. Net als toen werd ik uitgenodigd door mensen die me kenden van vroeger om met hen in het cafe te gaan zitten (“want we gaan toch zo weg en we hebben je al een tijd niet meer gezien, kom sjaal, drink er nog een met ons”)…en net als toen wimpelde ik deze lethargische barvliegen af met onverifieerbare argumenten. Ik bezocht boekhandel Atheneum en ik hoorde een verdieping boven me een zogenaamde Spui- lezing terwijl ik in de 80%-kortingbakken aan het struinen was. Tussen de kookboeken en de Duitse en Engelse vertalingen van Nederlands werk trof ik een in eigen beheer uitgegeven verhalenboekje van Romijn-Meijer terwijl boven me een mevrouw een verhaal hield over de ellende die haar was overkomen nadat ze een opdracht had aanvaard een bepaalde documentaire te filmen, een bepaald boek te schrijven, waar mensen, haar uitgever incluis, het niet mee eens waren. Haar uitgever stond er nu waarschijnlijk breeduit lachend bij-“wat een mal mens is het eigenlijk toch!”- denkend en -“je volgende boek breng je maar uit bij een ander”- besluitend… Op mijn stille verdieping liep een goed geklede jongen met ongekamd haar neurotisch heen en weer. Ik vermoedde dat het de zoon van de spreekster was die voor deze gelegenheid geen oppas had weten te vinden. Ik aaide het joch over zijn bol en rekende Romijn-Meijer een halve verdieping hoger af bij een afwezige, waarschijnlijk door het requisitoir van de filmmaakster getroffen, boekendealer en liep snel naar de Ramsjzaak even verderop aan de Nieuwezijds. Ik kocht er twee tijdens mijn vorige bezoek achtergelaten werken. Ik nam mijn drie verse aankopen mee in twee plastic tassen en liep steevast naar mijn vaste verblijfplaats aan de Torensteeg om…

Misja loopt me tegemoet de HEMA uit. “Lief, we gaan naar de Pizzatheek vanavond. Ik tracteer!” Ze lacht alle neerslachtigheid uit mijn duistere gemoed. Ik leg mijn door de koude verkleumde arm over haar schouder. We lopen zij-aan-zij de Kruisstraat over. “Meisje, heb je me ooit horen vertellen over de sprinkhanenplaag in Marokko in 1954? Bertus Aafjes heeft daar een mooi essay over geschreven, het begon…” Misja kijkt inmiddels afwezig in de etalages aan weerszijden. Een makelaar. “Even wachten lieverd.” zegt ze. Ik sta stil en doof mijn Aafjesverhaal met een observatie van een echtelijke ruzie aan gene zijde van de straat. Ik rust tegen de kille muur en denk “Mijn jongste dochter viert haar elfde verjaardag in mijn afwezigheid en in aanwezigheid van moeder, zus, stiefvader en- zus aan een koud strand. Wat zal ze over me denken?” Ik schrik op. Misja. “Je staat weer te denken!” zegt ze. Ik kuch verontschuldigend en geef haar gelijk. “Pizzatheekje doen?” “Ja!!” gilt mijn meisje. We lopen wild joelend de brug de gracht over.
Nog een glas wijn en ik ben er wel weer.

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: